Pytania otwarte i zamknięte

Skąd mamy wiedzieć, jakie pytanie jest właściwe? Tak naprawdę wystarczy znać jedną ważną zasadę: zadawaj pytania otwarte. 

Na pytania otwarte nie można odpowiedzieć prostym „tak” lub „nie”. Na przykład, weźmy pytanie: „W jaki sposób starasz się budować swoją relację z Bogiem?”. Trzeba się nad tym zastanowić i podać przykłady.

Z drugiej strony, spróbuj zastanowić się nad pytaniem zamkniętym, np.: „Czy myślisz, że mógłbyś znaleźć kilka minut każdego dnia na modlitwę i czytanie Pisma Świętego?”. Odpowiedź brzmi: tak lub nie. Pytanie jest tak sformułowane, że zawiera już odpowiedź i nie zmusza do zastanowienia się nad innymi sposobami budowania relacji z Bogiem. 

Większość pytań, które zadajemy, ma charakter zamknięty. Pytanie zamknięte nie daje pola do dyskusji ani nie próbuje ujawnić nowych informacji. Zadając takie pytania, prowadzimy podopiecznych do z góry założonych wniosków. Podopieczni będą odpowiadać jednym słowem, a ty, jako mentor, będziesz musiał wymieniać z nimi kolejne wiadomości, aby dowiedzieć się, co kryje się za ich odpowiedzią. Dlatego lepiej od samego początku zadawać pytania otwarte. 

Na przykład, pomyśl o pytaniach zadawanych podczas przesłuchania przed sędzią: „Czy podniósł pan nóż?”. Odpowiedź „tak” lub „nie” nie daje szansy na wyjaśnienie okoliczności. Z drugiej strony, obrońca może zadać to samo pytanie w inny sposób, z otwartym zakończeniem, aby dać świadkowi szansę na wyjaśnienie sprawy: „Spróbuj opisać nam własnymi słowami, co się stało, gdy wszedłeś do pokoju”.

Kiedy podopieczny zadaje nam pytanie, wielu z nas jest skłonnych odpowiedzieć w formie wykładu lub kazania, a jedyne pytanie, jakie zadajemy na koniec, brzmi: „Czy rozumiesz?”  lub „Czy to ma dla ciebie sens?”. Takie podejście i pytanie nie ma nic wspólnego z mentoringiem. Właśnie udzieliliśmy danej osobie odpowiedzi i jedyne, czego od niej oczekujemy, to potwierdzenie, że ją zrozumiała.